Vandaag heet het femicide.
Een echo van oude denkbeelden.
Vroeger was het heksenwaanzin.
Vrouwen werden vermoord om wie ze waren.

Femi Vrouwen
Cide Moord

In 1613-1614 verloor Roermond vooral vrouwen (en enkele mannen),
Eén kind overleefde: Grijetgen, dochter van Eva Wennemekers van Kempen.
Haar moeder werd op 2 oktober 1613 gearresteerd en gemarteld.
Op 5 oktober werd ze veroordeeld en publiekelijk verbrand,
of haar kleine meisje dit heeft gezien, is onbekend
Grijetgen werd opgesloten en dag en nacht bewaakt.
2 jaar zat ze vast.
Omdat er niet voldoende bewijs was, werd ze vrijgelaten.
Haar leven was hoe dan ook verwoest…

Ze was gewoon een meisje.
Met een naam. Een huis.
Een moeder, een vader, een thuis.
En een stille getuige van een patroon dat nooit verdween.
Want nog steeds wordt in Nederland om de 8 dagen een vrouw vermoord
Vaak door iemand die ze kent en in haar veilige omgeving.
Door controledrift, jaloezie, roddels, wraak, angst of haat.

Deze reductielinosnede, laag voor laag weggesneden en over elkaar gedrukt,
is een ode aan het kleine meisje dat niet brandde, maar overeind bleef.
Laten we haar zien als de collectieve dochter van alle vrouwen.
Als symbool van veerkracht. En een sprankje licht in de duisternis.

Een bloem voor elk leven dat gebroken werd.
Voor alle vrouwen die hun stem verloren.

Liefde als tegengif.

–

Francine is een grafisch ontwerper en kunstenaar, al noem ik mezelf liever maker. Ik maak licht, hoopvol en poëtisch werk, geïnspireerd door de natuur. Dat geeft rust. Donkere thema’s zijn er genoeg, maar ze voeren nooit de boventoon in mijn werk. Ik zoek altijd naar een straaltje licht dat verstopt zit. Want geluk zit voor mij in de kleine dingen, op papier krijgen ze een grote plek. Groot genoeg om de wereld even stil te laten staan.